پرواز اندیشه

در دایره قسمت ، ما نقطه پرگاریم
نویسنده : حسین ابراهیمی - ساعت ۳:۳٧ ‎ب.ظ روز ٢٠ اردیبهشت ۱۳٩٠
 

«روزی» آدمی همان چیزی است که نصیب او می گردد و شامل دو دسته مادی و معنوی می باشد .

اینکه آیا روزی هر فرد بر مبنای تقدیر محتوم می باشد یا آنکه بر حسب جهد او در کسب آن تخصیص می یابد ، امریست که مورد اختلاف است اما آنچه که در این موضوع اهمیت دارد و بسیاری از افراد از اهمیت آن غافلند ، روزی معنوی است .

بسیاری از انسانها در اثر برخوردار شدن از موهبتی مادی همچون طعام ، مقام ، ثروت و امثال اینها ، احساس کسب روزی می کنند و در اثر از دست دادن این موهبتها بدحال شده و خود را بی روزی می پندارند . در واقع محدوده «روزی» خود را در دایره مادیات محدود دیده و در همین محدوده دچار غم و شادی می شوند .

نکته مغفول در این نوع تفکر فراموشی روح نامتناهی بشر در کسب انواع و اقسام موهبتهای موجود در عالم است . شعف و شادمانی ناشی از احساس خوشبختی و یا تألّم و تأثر ناشی از احساس بدبختی برای همگان شناخته شده است .

آنچه که سبب کسب روزیهای معنوی برای آدمی می شود بر مبنای جهد و تلاش آگاهانه ایست که در این مسیر  صورت می پذیرد که البته با عنایت الهیه چهره حقیقت می گیرد . فهم این مطلب در مسائل مادی بسیار بدیهی می نماید چرا که اگر به کسی بگویید ، آگاهانه در پی کسب ثروت تلاش و کوشش کرده و در این را از عنایت حضرت حق مدد جوید حتما ثروتمند خواهد شد به سرعت می پذیرد .

حال باید به فرزندان آدم گفت که اگر در راه رسیدن به کمالات روحی و اخلاقی آگاهانه تلاش کرده و از فیض حق مدد جویند قطعا به کسب روزیهای معنوی و روح افزا نائل خواهند شد .

این همان مفهوم گم شده در میان بشریت مادّی است که در جوامع ایمانی هنوز می توان رگه هایی از آن را یافت و تنها زمانی سعادت عام بشری در جامعه لمس خواهد شد که بشر علاوه بر مفهوم روزیهای مادّی بر نیاز بی پایان روحش به روزیهای معنوی واقف شده و حقیقتا به دنبال کسب آن باشد .