پرواز اندیشه

انرژی هسته ای مالماست اگر سوتی ندهیم !
نویسنده : حسین ابراهیمی - ساعت ٦:٤٢ ‎ق.ظ روز ۱٥ فروردین ۱۳٩٤
 

طی روزهای اخیر موج عظیم خبری ناشی از مذاکرات هسته ای در لوزان سوئیس باعث شد تا همگان توجه خاصی به این موضوع پیدا کنند.

گروه های سیاسی هم طبق معمول با عینک های فیلتر شده خود به تحلیل مطلوب حزب و طائفه خود پرداخته و جمعی توافق حاصله را فتح الفتوح خوانده و جمع دیگر آن را وطن فروشی دانسته اند!

در این مجال بر خود لازم می دانم تا نکاتی را به عرض برسانم که خارج از تب و لرزهای حزبی و گروهی بوده و مبتنی بر بدیهیات عقلانی و البته تجارب گذشته حاصل از روابط جمهوری اسلامی با کشورهای غربی می باشد.

باید بپذیریم که تیم مذاکره کننده کشورمان دیپلماتهای برجسته و پایبند به اصول انقلاب اسلامی ملت هستند که در این مذاکرات حداکثر تلاش خود را صرف کرده و کوشیده اند تا منافع ملی را حفظ نمایند. از سوی دیگر خبره ترین دیپلماتهای شش کشور بزرگ دنیا با در اختیار داشتن همه امکانات لازم کوشیده اند تا اهداف و خواسته های نظام سلطه جهانی را به تیم مذاکره کننده ایرانی تحمیل کرده و منافع مطلوب خود را در توافقنامه بگنجانند. تا اینجای کار همه چیز منطقی و مبتنی بر شاکله ذاتی مذاکره بین دو گروه متخاصم در مسیر حصول توافق نسبی بوده است.

گفته شده نتایج حاصل از این گفتگوها هم امتیازات ویژه دیپلماتهای ایرانی به طرف مقابل برای محدودسازی همه جانبه دستاوردهای علمی کشورمان در حوزه هسته ای در یک بازه زمانی ده ساله بوده است که از منظر تیم مذاکره کننده کاربرد چندانی برای جمهوری اسلامی نخواهد داشت! از سوی دیگر طرف غربی هم مقرر کرده تا ضمن لغو تمام قطعنامه های ضد ایرانی مربوط به مسئله هسته ای کشورمان، بخش قابل توجهی از تحریمهای سیاسی و اقتصادی وضع شده توسط دولتهای خود را ملغا نمایند.

از این توافق اولیه تیم مذاکره کننده ایرانی تعبیر برد-برد نموده و آن را مرضی الطرفین می داندکه البته اگر در طرفین صداقت وجود داشته باشد شاید بتوان نتایج را منطقی دانست! اما با چند سوال و جواب ساده می خواهم افق نه چندان روشن این توافق را به سمع و نظر مخاطبین گرامی برسانم:

1) مرجع صدور قطعنامه های ضد ایرانی سازمان ملل در بحث هسته ای کشورمان چه کشورهایی هستند؟

جواب: اعضاء همین تیم مذاکره کننده غربی

2) اگر شورای امنیت سازمان ملل بعد از امضای توافقنامه هسته ای و لغو قطعنامه های قبلی بخواهد شش قطعنامه جدید با موضوع مثلا حقوق بشر بر ضد کشورمان صادر و درخواست تحریمهای بی سابقه کند آیا می تواند؟

جواب: بله می تواند

3) آیا این قطعنامه های جدید و به تبع آن بازگشت مکانیزم تحریمها، ناقض توافقنامه هسته ای بوده و ایران می تواند به بهانه بازگشت تحریمها از زیر بار تعهدات هسته ای خود شانه خالی کند؟

جواب: خیر به هیچ عنوان تحریمهای جدید ناشی از قطعنامه های جدید با موضوعی غیر از بحث هسته ای نمی تواند ناقض توافقنامه هسته بوده و عملا اگر ایران بخواهد به بهانه بازگشت تحریمها از زیر بار اجرای توافقنامه شانه خالی کند با مکانیزم نظامی طرف مقابل که به عنوان ضمانت اجرایی توافقنامه هسته ای در متن آن گنجانده شده مواجه خواهد شد!

4) آیا چنین توافقنامه ای اساسا می تواند مکانیزم قابل اطمینانی را طراحی کند که حقوق ملت ایران در حفظ و گسترش فناوری ارزشمند هسته ای را در کاربردهای صلح آمیز تضمین کند؟

جواب: خیر چنین چیزی ممکن نیست چرا که در این بازی سیاسی طرف مقابل دعوا؛ خود در شورای امنیت سازمان ملل قاضی بوده و سازمان انرژی هسته ای هم بازیچه دست همین قدرتها و اجرا کننده اوامر آنهاست لذا ورود به این بازی خطرناک از هیچ نظر به صلاح نیست و نتیجه ای جز محکومیت بیشتر در مجامع بین الملل نخواهد داشت.

5) راه حل عبور از این دام خطرناک چیست؟

تأکید همه جانبه دولت و ملت بر بهره گیری از توانمندیهای داخلی، کمک به تولیدات ملی، حمایت از صنعت و کشاورزی با توجه به امکانات گسترده خدادادی در معادن، زمینهای حاصل خیز، چهارفصل بودن، ترانزیت هوایی و زمینی کالا و ...

بهره گیری از شکافهای بین المللی در تأمین نیازهای خارجی کشور ( مشکلات روسیه و چین با دول غربی و همچنین برخی مشکلات دول اروپایی با آمریکائیها و ...)

در پایان امیدوارم تا با هدایتهای ولی الله الاعظم امام زمان (عج) و سکانداری رهبر معظم انقلاب اسلامی حضرت آیت الله خامنه ای (حفظه الله) امور این کشور ختم به خیر شود.

یا علی